Zeventien jaar geleden verloor ik mijn vader Jean-Pierre aan zelfdoding.
Na zijn overlijden merkte ik hoe lastig mensen het vonden om erover te praten. Sommigen bleven weg. Niet omdat ze niet om me gaven, maar omdat ze simpelweg niet wisten wat ze moesten zeggen.
Dat heeft me heel lang alleen laten voelen.
Zelfdoding raakt zoveel mensen. Wie zich niet goed genoeg voelt en even geen andere uitweg ziet. Wie achterblijft, met duizend onbeantwoorde vragen, schuldgevoel en eenzaamheid. En wie er in werk of omgeving mee te maken krijgt, van hulpverlener tot omstander. Ik heb aan al die kanten gezien wat het kost als we het er niet over hebben, of het afdoen als een keuze.
Op 28 november loop ik een solo HYROX om geld op te halen voor 113 Zelfmoordpreventie. Maar ergens dacht ik: waarom zou ik eigenlijk alles alleen doen?
Dus op 15 november lopen we samen een rondje. Of wandelen, net zo goed. Om stil te staan bij de mensen die we missen. Om aandacht te hebben voor wie het nu moeilijk heeft. En om te laten zien dat niemand dit alleen hoeft te doen.
Daar begint preventie: bij iemand die naast je loopt en durft te vragen hoe het echt gaat.
